Ağacın dallarına asılmış mektubu haber veriyor serçenin şarkısı. Uzanıyor, mektubun kelimelerine dokunuyorum, harflerini kokluyorum. Cümle cümle sarılıyor, öpüyorum. Bir kelime koparıp saçıma takıyorum. Anadolu’da bahar oluyorum.
Anadolu’nun bahar sayfasında renkler dağıtılıyor, kokular yerleştiriliyor. Rüzgâr gökyüzüne üflüyor minik beyaz çiçekleri, havada bir bayram coşkusu, insan bu yenilenmeye kendini bırakıyor. Havaya, suya toprağa düşen cemre bu baharda insan ruhuna, kalbine, aklına da düşüyor. Zenginliği bir çantadan ibaret sayıp yollara koyuluyor. Eski zaman dervişleri gibi bir akşam bir evde diğer akşam başka bir evde Tanrı misafiri olup Anadolu’yu arşınlıyor. Samimiyet ve şefkatten yaptığı azığını heybesinden çıkarıp içine düşen ateşi anlatıyor. Derelerin yangınını söndüren suyu arıyor. Gönüllerin birlikteliği olan ruh suyunu…
Bir derenin kenarında bütün derelerin acısını yüreğine yüklediği günden beri yürüyor. Dağlar, çayırlar geçiyor, çiçek tarlalarının arasında binlerce kokunun ruhuna doğru esmesini hissediyor. Yürüyor, kainat kitabının kelimelerini, harflerini, onun için yazılmış mektupları okuyor. Yürüyor, yürüdükçe okuyor okudukça yürüyor ve yürüdükçe kendisinin de aslında bu kitabın bir harfi olduğunu anlıyor. Tıpkı dağlar, çayırlar, kuşlar, denizler, nehirler ve dereler gibi.
Kainat kitabının bir harfi silinmesin diye, sayfalar dağılmasın, kaybolmasın diye yürüyor. Çünkü her bir HES bir silgi gibi bu kitabın bazen harfi bazen kelimesi bazen cümlesi olan dereleri bir daha yazılmamacasına siliyor. Doğanın alfabesinde bir harfin olmaması demek kelimelerin anlamını yitirmesi, bütün anlamların birbirine karışması, anlamsızlaşmak demek… Bir kitabın yazılamaması yazılsa da bir anlamının olmaması demek olduğunu çok iyi biliyor.
Bir derenin coşkusu, saflığı ve berraklığıyla yürüyor. Anadolu’nun bütün harflerini toplayarak insan aklının unuttuğu yere akıyor.
Aynur Arslan Doğa Derneği Üyesi, Giresun |
