Sevgili Allianoi,
Bu satırları sana yazdıktan kısa bir süre sonra belki de binlerce yıldır özgürce akan İlya Deresi’nin yüzüne tüm kapılar kapanacak. Sular senin üzerinde yükselmeye başlayacak.
Biz, bugünün Türkiye’siyle övünen insanlar, korkarım ki seni yaşatmayı başaramayabiliriz. Gerçekleşirse, bu cinayetten hepimiz aynı derecede sorumlu olacağız. Birimiz hariç...
Eğer sulara gömülürsen, bil ki Allianoi’un adını ve hatta varlığını inkar eden Çevre ve Orman Bakanı Veysel Eroğlu da tarihin suları altında kalacak. Tarih onu tarihi yok edenlerin müebbetine koyacak. Hiç fark etmese bile.
Şayet sen yok olursan, Kültür Bakanı Ertuğrul Günay kendi kendini yok etmiş olacak. Ülkesindeki en değerli kültür miraslarından birini kumlara boğarak ‘korumanın’ acı izi, yüreğinden hiç silinmeyecek. Hissetmiyor gibi görünse bile.
Para karşılığında dahiyane ‘kumla kaplama’ projesini icat eden akademisyenler, siyasilerin provokasyonuna gelen sözümona köylüler... Bil ki senle birlikte hepsinin bir parçası kopup gidecek. Onlar inkar etse bile.
Ve bizler... Senin yok edilmen karşısında iradesini yeterince ortaya koyamayan seyirciler. Türkiye’nin kendi derdine düşmüş, hep seyirci kalan fikir önderleri, sanatçıları, düşünürleri. Seni yok etmesinler diye kendi bedenini siper edemeyen, kendini zincilemekle, pankart taşımakla ve slogan atmakla yetinen aciz aktivistleri... Sen gidersen, bizler de artık başımızı yastığa rahat koyamayacağız. Senin adını her gördüğümüz yerde içimiz burkulacak. Öyle görünmesek bile.
Birimiz hariç demiştim... O da seni elleri ve tırnakları ile gün yüzüne çıkaran kazı başkanı Ahmet Yaraş’tır. Onun sayesinde insanlık seni yeniden tanıdı. Kısa süreliğine de olsa sana dokundu. O, sadece senin değil, vicdanımızın üzerindeki tortuların da kazı başkanıdır.
Yarın bu mektubu bir cam şişeye koyacağım. Yanına varıp üzerindeki kumların arasına gömeceğim. Sular üzerini doldurmadan, o kumların oradan boşaltılması için dua edeceğim...
Ardından insanlığın düştüğü yanlışı daha çok duyurmak için yollara çıkacağım. Biliyorum ki yalnız olmayacağım. Köy köy, kasaba kasaba, sokak sokak dolaşacağız. Biliyorum, ne yaparsak yapalım, senin acın dinmeyecek. Yine de yapacağız. Doğa anamızın can damarlarının kesilmesine, en mahrem yerlerinin tekmelenmesine izin veremeyiz.
Dünya, Anadolu, bizim yegane yurdumuz. Oysa biz hem Anadolu’yu hem de dünyayı terk ediyoruz. O da bizi terk ediyor. Bugün, köprüden önce son çıkıştan dönebilir miyiz?
Yaşamak için denemeye değer...
Güven Eken
Doğa Derneği Başkanı
guven.eken@dogadernegi.org
Radikal / 15 Aralık 2010
|
